Στο νερό είναι πιθανό να περιέχονται διάφορες βλαβερές και επικίνδυνες ουσίες όπως:

Α. Σωματίδια (π.χ. άμμος, λάσπη, πουρί, σκουριά, προϊόντα διάβρωσης, χλωριούχο Βινύλιο από σωλήνες PVC) τα οποία μαζεύουμε από την σχαρούλα της βρύσης ή κατακάθονται στο ποτήρι μετά από λίγο

Β. Οργανικές και ανόργανες χημικές ουσίες: 

Μόλυβδος: Εισχωρεί στο νερό μας από τις μολύβδινες σωληνώσεις, ή από τις ενώσεις των χάλκινων σωληνώσεων και γενικά των υδραυλικών εγκαταστάσεων. Προκαλεί: σοβαρότατα προβλήματα στο νευρικό μας σύστημα, υψηλή πίεση του αίματος, εγκεφαλικά επεισόδια, καρδιακές προσβολές, παθήσεις των νεφρών, στειρότητα, αποβολές κ.λ.π.

Αμίαντος: Οι ίνες αμιάντου εύκολα μπορούν να εμφανιστούν στο νερό μας, από την διάβρωση των αμιαντοσωλήνων. Προκαλούν: στην αρχή καταστροφή της μεμβράνης του κυττάρου και στη συνέχεια ανοίγουν το δρόμο για το καρκίνο.

Νιτρικά: Εισχωρούν στο νερό και στη συνέχεια στο στομάχι του ανθρώπου. Μπορούν να προκαλέσουν καρκίνο του στομάχου, των εντέρων και αλλού. Ο κίνδυνος είναι ιδιαίτερα μεγάλος για τα νεογνά καθώς προκαλούν είδος αναιμίας, τη μεθαιμογλοβιναιμία, γνωστή και ως κυάνωση του βρέφους. Επίσης τα νιτρίδια αντιδρούν με την αιμοσφαιρίνη του αίματος και την καθιστούν αδύναμη να μεταφέρει οξυγόνο στο ποσοστό που χρειαζόμαστε.

Χημικά εντομοκτόνα: Τα εντομοκτόνα καταστρέφουν το μυελό των οστών που παράγει το αίμα όπως και πολλά άλλα ένζυμα. Επίσης ευθύνονται για τη δημιουργία του καρκίνου, βλάβη στα νεφρά κ.λ.π. 

Ραδόνιο: Αυξάνει τον κίνδυνο για καρκίνο του στομάχου.

Υδράργυρος: Μπορεί να προκαλέσει βλάβη στα νεφρά

Γ. Παθογόνοι μικροοργανισμοί (π.χ. ιοί, βακτήρια, πρωτόζωα κ.α) προκαλούν διάρροια,  γαστρεντερίτιδα, λοιμώδεις και ιογενείς νόσους, ηπατίτιδα Α και E. Οι ιοί εντερικής προέλευσης βρίσκονται σε όλο το υδάτινο περιβάλλον, και πολλές φορές και στο πόσιμο νερό, λόγω της αντοχής τους στις μεθόδους επεξεργασίας αυτού. 

Τα πρωτόζωα είναι παρασιτικοί οργανισμοί που δημιουργούν λοιμώδεις επιδημίες στον άνθρωπο αλλά και στα ζώα. Μολύνουν το πόσιμο νερό με τις κύστες τους και προκαλούν τεράστια γαστρεντερικά προβλήματα. Εχουν μέγεθος 5μ-10μ και αντοχή στο χλώριο.

Ακόμα και το χλώριο που προστίθεται για την καταστροφή των ιών και βακτηρίων, μπορεί να σχηματίσει βλαβερά παραπροϊόντα με συνέπεια, βλάβες στα νεφρά και στο συκώτι, νευρικές παθήσεις, βλάβες στο ανοσοποιητικό σύστημα, αρτηριοσκλήρυνση, προσβολή του μυϊκού συστήματος, κ.λ.π.

Επιστροφή στην κύρια σελίδα >>>